François (Frans) Keymolen (82) en Josée (Jos) Drobé (83) uit de Konijnenstraat in Vlezenbeek vierden hun diamanten bruiloft. Hun verhaal begon bij de BJB, de vroegere KLJ. Vendelen, dansen, het jaarlijkse feest… beiden waren hoofdleiding.
Frans was bevriend met Victor, de broer van Jos, waarmee hij samen ging paardrijden. En toen hij zogezegd Victor kwam bezoeken, zei vader Drobé, die wat in de mot had: “Thore is niet thuis, maar ons Jos wel.”
De rest is geschiedenis.
Op 23 juli 1966 stapten Frans en Jos in het huwelijksbootje en trokken in bij de ouders van Frans op de boerderij Hof te Bergeveld. Kinderen volgden snel. Ondertussen vier generaties samen. Met 4 kinderen en wederhelft, 13 kleinkinderen (en een aantal partners), 6 achterkleinkinderen, … Het prachtige nageslacht van Frans en Jos.
Omdat er een extra gezin moest leven van de boerderij, werd er uitgebreid: aardbeien telen, meer melkkoeien, een nieuwe stal… Hard werken was dagelijkse kost.
Maar Frans en Jos werkten niet alleen op de boerderij. Ze waren ook pilaren van het verenigingsleven: Aardbeienbond, Landelijke Gilde, KVLV, Ziekenzorg (Samana)… overal droegen ze hun steentje bij.
Quizzen, estafettes op de Hoebelfeesten, naaicursussen, zwemlessen met de kinderen, ziekenbezoek, “Eet je gezond”, info avonden… De winteravonden waren goed gevuld.
Toch vonden ze tijd voor hun gezin. Een winter was er een wekelijkse spelavond: gezelschapsspelen met Jos. Kickeren deden ze op de kickertafel die de Sint bracht met Frans. In de zomer reden ze af en toe naar zee. Het was een warme, zorgeloze kindertijd. Ouders en grootouders dichtbij, familie rondom, helpen op de boerderij.
Er werd gelachen : Jos kan een heel leger aan het werk zetten! Maar na de arbeid werd er altijd samen gegeten, tijd voor wat rust en gezelligheid!
Ook de kleinkinderen groeiden op in dat warme nest.
De oudsten kwamen ’s zomers een weekje logeren: patatten rapen, boontjes kuisen, erwten peulen, een ijsje smullen, buiten spelen…
En wanneer meter Jos brood bakte, mochten ze een mannetje van brooddeeg maken, gevuld met confituur.
De jongere kleinkinderen kwamen langs om te spelen, stiekem een lekker ijsje eten, naar de patatten schuur kijken of om een glijbaan van zeep te maken boven in de kamer tijdens een logeerpartij.
De jongste kleinkinderen springen vandaag nog altijd binnen om even ‘dag’ te zeggen, voor een snoepje, een fruitje, een eitje halen of een bus melk om pannenkoeken te bakken, om te vertellen hoe ze meter Jos gaan recht helpen als ze gevallen is…
De achterkleinkinderen zijn vooral onder de indruk van grote tractors en verwonderen zich aan de grote machines in de hangar.
Eén ding is nooit veranderd: Bij Frans en Jos ben je altijd welkom. Hun deur staat open voor een babbel, een drankje — dat de meeste gasten zelf nemen — of om samen te eten.
Hun huwelijk is 60 jaar liefde, inzet, familie en warmte. Een leven dat begon met vendelen en dansen… en uitgroeide tot een familie van vier generaties. Een leven dat toont wat het betekent om een thuis te bouwen waar iedereen welkom is.
Marc Sluys
